Propozycja brytyjska była zbieżna z wewnętrznymi amerykańskimi wymaganiami dla jednostek zdolnych do operowania na ogromnych przestrzeniach Oceanu Spokojnego, była także korzystna dla Japonii, która w tym czasie projektowała krążowniki typu Furutaka. Brytyjska propozycja została więc bez długiej debaty przyjęta jednomyślnie przez wszystkich uczestników konferencji.
Ograniczenie tego rodzaju zostało zawarte w podpisanej 6 lutego 1922 roku, na zamykającej konferencję sesji plenarnej, umowie Treaty for the Limitation of Armament – jednym z dziewięciu traktatów oraz dwunastu rezolucji tej konferencji. Żaden z uczestników rozmów nie zdawał sobie wówczas sprawy z faktu, że przez wprowadzenie tego rodzaju regulacji, wbrew idei przyświecającej organizacji konferencji waszyngtońskiej, sygnatariusze traktatu rozpoczynają nowy wyścig zbrojeń, każda bowiem z umawiających się stron, będzie odtąd starała się budować możliwie jak największą liczbę okrętów maksymalnie wykorzystujących traktatowy limit 10 000 ton wyporności i 203 mm kalibru artylerii.