Szacuje się, że w 2009 roku biegunka była przyczyną śmierci 1,5 mln osób z tej grupy wiekowej.
Diagnostyka różnicowa Biegunkę należy odróżniać od: pseudobiegunki – częste oddawanie małych ilości stolca, powiązane z uczuciem potrzeby wypróżnienia nietrzymania stolca – związanym z brakiem kontroli nad funkcją zwieracza odbytu biegunki z przepełnienia – przeciekania stolca o płynnej konsystencji przez zalegające masy kałowe
Łącznie powyższe problemy występują z podobną częstotliwością co biegunka przewlekła i powinny być zawsze brane pod uwagę przy stawianiu ostatecznego rozpoznania.
Patogeneza Biegunka ostra Najczęstsza przyczyna biegunki ostrej to zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego na tle zakażeń: wirusowych (rotawirusy, norowirusy, adenowirusy typ 40 i 41, astrowirusy) bakteryjnych (szczepy Escherichia coli, rodzaje Campylobacter, Shigella, Salmonella, Aeromonas, Plesiomonas, Vibrio) jako bezpośredni skutek infekcji bakteryjnej (m.in. biegunka podróżnych) związanych z działaniem wytwarzanych przez niektóre gatunki toksyn (Vibrio cholerae, Escherichia coli).