W 1942 osadzony w obozie w Sosnowcu za ukrywanie córki przed wywózką na roboty przymusowe, ponownie aresztowany od 1943/4 do stycznia 1945 w obozie policyjnym w Mysłowicach.

Po II wojnie światowej szef Okręgowej Komisji Związków Zawodowych w Sosnowcu i Centralnego Związku Zawodowego Górników w Katowicach. W lutym 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, z którą w 1948 przystąpił do PZPR. W ramach PPR był zastępcą członka Komitetu Centralnego oraz przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Rewizyjnej w Katowicach. Od 1945 radny i członek prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. W grudniu 1945 powołany w skład Krajowej Rady Narodowej, następnie od 1947 do 1952 zasiadał w Sejmie Ustawodawczym. Od 1948 do 1950 zajmował stanowisko dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Węglowego. Od grudnia 1948 do marca 1954 wchodził w skład Komitetu Centralnego PZPR. Był przewodniczącym Prezydiów Wojewódzkich Rad Narodowych oraz jednocześnie członkiem Komitetów Wojewódzkich PZPR we Wrocławiu (p.o., 24 listopada 1950 – 24 czerwca 1953), Koszalinie (27 czerwca 1953 – 15 grudnia 1954) oraz Białymstoku (15 grudnia 1954 – 1 grudnia 1956). Po odwilży październikowej 1956 odsunięty na boczny tor, od 1957 do 1960 kierownik działu norm, płacy i pracy w kopalni „Milowice”, w 1960 przeszedł na rentę.