Znaleźli się w nim przedstawiciele trzech głównych frakcji politycznych: 30 mienszewików, 30 członków Musawatu i 24 dasznaków, a według innego źródła 32 gruzińskich mienszewików, 29 azerbejdżańskich musawatystów i 27 ormiańskich dasznaków oraz reprezentanci socjalrewolucjonistów, muzułmańskiego bloku socjalistycznego, socjalfederalistów i nacjonalistów–demokratów. Na czele Sejmu stanął Nikola Czcheidze.
Sytuacja na froncie kaukaskim była niekorzystna. Na początku stycznia 1918 roku wojska tureckie zajęły obwody: ardahański, karski i batumski. Działania wojsk tureckich zmusiły Komisariat Zakaukaski do wysłania 6 lutego 1918 telegramu do dowódcy Frontu Kaukaskiego Mehmeta Wehib Paszy z propozycją przystąpienia do negocjacji pokojowych z Imperium Osmańskim.
Konferencja Pokojowa w Trabzonie Rozpoczęcie konferencji pokojowej pomiędzy przedstawicielami Zakaukazia i Turcji zostało zaplanowane na 12 marca 1918 roku. Tymczasem 3 marca w Brześciu został podpisany odrębny traktat między Rosją a Niemcami, zgodnie z którym obwody ardahański, karski i batumski zostały przyznane Turcji. Sejm Zakaukaski nie uznał tej decyzji i wysłał do Piotrogrodu telegram do Rady Komisarzy Ludowych, w którym oznajmił, że nie może uznać traktatu brzeskiego, ponieważ Zakaukazie nigdy nie uznało rządu bolszewickiego i Rady Komisarzy Ludowych.