Po rewolucji październikowej, czując zagrożenie życia z powodu przynależności do klasy średniej, wróciła do Lenkoranu. W 1917 z pomocą ojca założyła pierwszą żeńską świecką szkołę (nazwaną Uns) w Lenkoranie i została jej pierwszą dyrektorką. Osobiście zachęcała rodziny do wysyłania córek do szkoły. Zajęcia prowadzone były w języku rosyjskim. Məryəm zorganizowała w szkole teatr, chór, klub muzyczny. Jej uczennice (w tym Münəvvər Kələntərli, Cahan Talışinskaya i Həqiqət Rzayeva) zostały później wybitnymi azerskimi aktorkami, piosenkarkami i solistkami mugam. W latach 1920–1921 Məryəm organizawała w Lenkoranie kursy dla analfabetek. Pracowała jako wizytatoka szkolna.
W 1919 Məryəm w Lenkoranie pierwsze Kobiece Towarzystwo Dobroczynności. Zapewniało uczennicom pomoce naukowe.
W okresie niestabilności politycznej wysłała list do Generalnego Gubernatora ujezdu lenkoranskiego Cavada Məlika-Yeqanova, prosząc go o ochronę szkoły przed żołnierzami popierającymi Antona Denikina. Məryəm i Cavad poznali się podczas jego wizyty w szkole prowadzonej przez kobietę. W 1920 pobrali się i rok później przeprowadzili do Baku. Mieli trzy córki: Azerę, Taliję i Asiman.