Początkowo pełnił stanowiska w administracji prowincji czeskiej. W 1847 pracował z Franzem Stadionem w Galicji, gdy krótko po wybuchu Wiosny Ludów w 1848 r. został mianowany 6 kwietnia Regierungspräsidentem – oraz na krótko pełniącym obowiązki gubernatora – Królestwa Czech w ramach monarchii habsburskiej. Po wybuchu powstania praskiego (12–17 czerwca) chcąc uniknąć rozlewu krwi wyszedł do powstańców negocjować na barykadach i został przez nich uwięziony w Klementinum. Po uwolnieniu poparł stłumienie powstania siłą przez Windisch-Grätza. 17 lipca zastąpiony na stanowisku przez Karla Mecséry'ego.
W 1849 r. został ministrem edukacji i wyznań, i pozostał nim do 1860 r. w neoabsolutystycznych rządach Schwarzenberga i Bacha. Prowadził reformę systemu szkolnego, budując na wzorach pruskich i niemieckich sieć szkół średnich i wyższych w krajach cesarstwa. Wprowadził autonomię uczelni wyższych. Wprowadził zapożyczoną ideę szkół realnych. Relegował przestarzałe metody nauczania i podręczniki.
Jako minister wyznań wystarał się u cesarza o zniesienie placetum regium, rozszerzonego na wszystkie posiadłości habsburskie w czasach Józefa II.