Sakina założyła w szkole klub teatralny. Karierę dramatopisarki zaczęła, dostosowując napisane wcześniej przez siebie sztuki do warunków szkolnych. Pierwsza sztuka Elmin manfaati (Korzyść nauki) została po raz pierwszy wystawiona w 1904. Zachęcona pozytywnymi recenzjami, napisała więcej utworów, m.in. Hagg soz aji olar (Prawda boli) i Galin va gayinana (Córka i teściowa). Sakina została uznana za pierwszą feministyczną dramatopisarkę azerską, ponieważ wiele jej sztuk dotyczyło sytuacji kobiet w Azerbejdżanie.
W 1911 dyrektor teatru w Baku Hüseyn Ərəblinski wystawił sztukę Namıka Kemala Zavallı çocuk (Nieszczęsny dzieciak). Reżyserką była Sakina. Niebawem jej sztuki zaczęto wystawiać w amatorskich teatrach nawet poza Kaukazem. Współpracę z Arablińskim Sakina kontynuowała do jego śmierci w 1919. W latach 1917–1922 współpracowała z aktorem i reżyserem Abbasem Mirzą Szarifzadehem. W 1914 w Tbilisi, a następnie w 1917 w teatrze Taghiyeva w Baku (obecnie Azerbejdżański Państwowy Teatr Komedii Muzycznej) wystawiono sztukę Zulmun natijasi (Konsekwencje zła), którą Sakina napisała na podstawie opery Lakmé Léo Delibesa. Przedstawienie okazało się wielkim sukcesem i przyniosło jej sławę.
Tłumaczyła na azerski utwory z literatury tureckiej, pomagała w ich inscenizacji.