Okręty wyposażone zostały w odpowiednie środki obserwacji technicznej, w tym kompleks hydrolokacyjny Polinom z antenami w gruszce dziobowej, podkilową i holowaną. „Simferopol” otrzymał pełny zestaw wyposażenia późnych okrętów tego typu, obejmujący między innymi stację radiolokacyjną dozoru ogólnego Friegat-MA (MR-750) na maszcie rufowym i stację do wykrywania celów niskolecących Podkat na maszcie dziobowym oraz wyrzutnie celów pozornych PK-2 i PK-10. Nie zainstalowano jednak na nim lub do 2005 roku zdjęto cztery z ośmiu wyrzutni PK-10 i system nawigacji satelitarnej Glonass.
Napęd stanowią dwa zespoły turbin gazowych M9 w systemie COGAG, napędzające po jednej śrubie. Każdy składa się z turbiny marszowej D090 o mocy 9000 KM) i turbiny mocy szczytowej DT59 o mocy 22 500; łączna moc napędu wynosi 63 000 KM. Prędkość maksymalna wynosi 29 węzłów, a ekonomiczna 18 węzłów.
Służba „Simferopol” od 1 maja 1988 roku wchodził w skład Floty Północnej Marynarki Wojennej ZSRR. W dniach 16–20 lipca 1991 roku złożył wizytę w bazie marynarki Mayport w Jacksonville w USA.