wówczas pojawiają się do 1 km od preferowanych lasów. Odnotowywane były od poziomu morza do 1300 m n.p.m., bardzo lokalnie również do 1800 m n.p.m.; poniżej 1000 m n.p.m. są najpospolitsze.
Prawdopodobnie koralodzioby prowadzą osiadły tryb życia. Są owadożerne, jednak skład ich pożywienia nie został dokładnie poznany co najmniej do 2020. W żołądku jednego osobnika znaleziono pajęczaki należące do skakunowatych (Salticidae), chrząszcze (Coleoptera) – w tym ryjkowcowate (Curculionidae) i poświętnikowate (Scarabaeidae), skorki (Dermaptera), pluskwiaki równoskrzydłe (Homoptera) i prostoskrzydłe (Orthoptera). Osobliwe zachowania koralodziobów zwróciły uwagę już pierwszych przyrodników, którzy docierali na Madagaskar w 2. połowie XIX wieku. Ich anglojęzyczna nazwa Nuthatch Vanga oznacza dosłownie „kowalikową wangę”; poruszają się wzdłuż pnia i zbierają z niego owady, a później przelatują na inne drzewo i zaczynają wspinać się po jego pniu – nie schodzą jednak głową w dół, jak to mają w zwyczaju kowaliki. Niekiedy gonią za owadami, prawdopodobnie wypłoszonymi z powierzchni pnia. Koralodzioby odzywają się seriami syczących lub piskliwych dźwięków oraz cichym, stopniowo coraz głośniejszym szczebiotem, który zapewne jest ich pieśnią.