Atutem Mieszka było wykorzystywanie antagonizmów pomiędzy panami niemieckimi.
Wyprawa Konrada II na Polskę (1029) Cesarz oskarżył polskiego władcę o bezprawną koronację i ogłosił go uzurpatorem. Mimo porozumienia, który miał zapewnić pokój między Polską a Niemcami, Konrad II wkrótce zorganizował wyprawę odwetową przeciwko Mieszkowi. Najazd dotyczyć musiał także ziem słowiańskiego plemienia Wieletów, w październiku 1028 roku na zjazd państwowy w przybyło ich poselstwo, prosząc cesarza o ochronę przed napadami Mieszka II i obiecując wsparcie w walce z władcą Polski.
Jesienią 1029 roku wojska Konrada II wkroczyły na Łużyce i rozpoczęły oblężenie Budziszyna, ale armia niemiecka nie otrzymała obiecanej w wcześniej pomocy od Wieletów, którzy ostatecznie sprzymierzyli się z Mieszkiem i wyprawa nie powiodła się – polska załoga mimo dużych strat utrzymała gród. Zagrożony od południa przez Węgrów cesarz został zmuszony do odwrotu.
Koalicja antymieszkowska (1030–1031)