Pod względem formy mianownika (i wołacza) l. poj. można te rzeczowniki podzielić na trzy grupy. Do pierwszej należą nieliczne o trzech końcówkach, osobno dla każdego rodzaju, np. celer – celere – celeris ‘szybki – szybkie – szybka’. Do drugiej, najliczniejszej, należą rzeczowniki o dwóch końcówkach, wspólnej dla r. męskiego i żeńskiego oraz osobnej dla nijakiego, np. fortis – forte ‘silny, silna – silne’. Do trzeciej – z jedną końcówką dla wszystkich rodzajów, np. fēlix ‘szczęśliwy, szczęśliwa, szczęśliwe’. Do tego wzorca należy także imiesłów czasu teraźniejszego strony czynnej (participium praesentis āctīvī), np. portāns ‘niosący, niosąca, niosące’.
+Trzy typy przymiotników III deklinacji związane z formą mianownikar. męskir. żeńskir. nijakio 3 różnych końcówkachvir ācerfēmina ācriscōnsilium ācreo 2 różnych końcówkachvir gravisfēmina graviscōnsilium graveo 1 końcówcevir audāxfēmina audāxcōnsilium audāx
Pewne nieliczne przymiotniki odmieniają się według odmiany spółgłoskowej (z charakterystycznymi końcówkami, odpowiednio –e, –um, –a) i mają jedną formę mianownika dla wszystkich rodzajów.