Polska służba oświatowo-kulturalna w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania służby oświatowo-kulturalnej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Służba oświatowo-kulturalna sprawowała opiekę nad życiem kulturalnym żołnierzy. Kierownicy oświatowi prowadzili Żołnierskie Szkoły Nauczania Początkowego, biblioteki żołnierskie oraz kolportowali książki i pisma wojskowe. Od lata 1919 rozpoczęto tworzenie struktur służby oświatowo-kulturalnej także w formacjach frontowych. Od początku 1920 kierownicy oświatowi prowadzili gospodarkę materiałową i finansową w obszarze swej służby.
Organa naczelne służby oświatowo-kulturalnej W drugiej dekadzie listopada do Departamentu Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Spraw Wojskowych gen. Jana Iacyny, włączona została Sekcja Naukowa Komisji Wojskowej Rady Stanu wraz z Uniwersytetem Żołnierskim. Nieco później, w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego zorganizowana został Sekcja Naukowa, która 14 grudnia 1918 przemianowana została na Instytut Historyczno-Wojskowy kierowany przez prof. Wacława Tokarza. Odpowiadał on za organizowanie pracy oświatowej wśród żołnierzy. W skład Instytutu wchodziło siedem wydziałów, w tym Wydział VI „Uniwersytet Żołnierski” Tadeusza Kurniłowicza.