początkowo jako L. coriacea, później też L. paradoxa). W 1851 William Stanger wysłał do Londynu żywą roślinę i po jej zakwitnięciu gatunek został rozpoznany jako przedstawiciel sagowców i w 1853 przeklasyfikowany przez Thomasa Moore’a w osobny rodzaj Stangeria, początkowo pod nazwą Stangeria paradoxa. Współcześnie obowiązującą nazwę gatunek uzyskał w 1892. Nazwa rodzajowa upamiętnia Williama Stangera, geodetę, geologa, botanika i lekarza (1811–1854). Polska nazwa ustalona została w słowniku nazw roślin obcych wydanym w 1973 roku.
Rozmieszczenie geograficzne Stangeria rośnie w pasie o szerokości do ok. 50 km wzdłuż południowo-wschodnich wybrzeży Afryki między 27°S i 33°S w Prowincji Przylądkowej Wschodniej i KwaZulu-Natal w Południowej Afryce oraz w Mozambiku, tuż przy granicy z Południową Afryką. Mimo zasięgu rozciągniętego wzdłuż wybrzeża zwykle nie występuje przy samym brzegu morskim, lecz w odległości ponad 1–3 km od niego. Na przełomie XX i XXI wieku gatunek opisywany był jako „do niedawna” pospolity.