Sylwester Stachiewicz (ur. 24 stycznia 1892, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Teodora i Heleny urodzony 24 stycznia 1892.
W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a w czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był c. i k. Pułk Piechoty Nr 58. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915, a na stopień nadporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
W 1918 zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego, po czym organizował Intendenturę 7 Dywizji Piechoty. Od 1920 pełnił służbę w 1 Armii. 9 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana gospodarczego, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W latach 1920–1921 pełnił służbę w Intendenturze Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, a w latach 1921–1924 w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów intendentów, a 31 marca 1924 mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 6.