Przebieg korytarzy jaskini jest subhoryzontalny, w ogólnym kierunku od północnego wschodu na południowy zachód, czyli do wnętrza masywu. Jaskinia jest pochodzenia fluwiokrasowo-zawaliskowego. Wytworzyła się w wapieniach dolomitycznych płaszczowiny cząstkowej Bujaczego Wierchu. Jej profil oraz formy erozyjne we wnętrzu sugerują, że może stanowić rzadką pozostałość krasu kopalnego sprzed czwartorzędu. Korytarze noszą ślady wietrzenia mrozowego.
Jaskinia była znana już w XVII wieku. Prawdopodobnie pierwsza wzmianka w literaturze pochodzi od rektora gimnazjum w Kieżmarku Juraja Bohuša, który w swoim opisie historyczno-geograficznym Spiszu wspomniał o jaskini usytuowanej wysoko w skałach około pół mili austriackiej od Zdziaru, którą górale nazywali Dračia diera. Przynieśli mu oni stamtąd wykopane kości, co skłoniło go do zwiedzenia w ich towarzystwie jaskini w sierpniu 1719 roku. Do środka weszli z pochodniami, dochodząc do miejsca gdzie wcześniej wydobyto kości – po pewnych trudnościach udało się wykopać kolejną czaszkę i kilka innych kości, jednak nie na tyle, aby złożyć z nich szkielet zwierzęcia.