W pierwszej połowie XIV wieku do traktu został dobudowany aneks o ukośnej ścianie tylnej. Głębokość aneksu wynosiła 2–2,5 m, a szerokość 5,7 m. Od strony północnej wzniesiony został mur graniczny. Taki sam powstał w drugiej połowie XVI wieku od strony wschodniej. Komunikacja między kondygnacjami odbywała się prawdopodobnie wzdłuż zachodniej krawędzi domu od strony dziedzińca, a w aneksie mieściły się schody.
W latach 1470–1525 kamienica została przebudowana. Dodano do niej drugi trakt (około 1500 roku) w miejsce wcześniejszego szkieletowego oraz całość podwyższono o jedną kondygnację. W ścianie zachodniej umieszczono przejście do traktu drugiego, które stało się osią komunikacyjną na kolejne stulecia. W tym okresie kamienica miała długość 21 metrów. W kolejnych latach, w tylnej części kamienicy dobudowano podpiwniczony aneks oraz oficynę tworząc w ten sposób kamienicę o głębokości 35 metrów. Pierwsza z przybudówek miała szerokość około 6,2 m i głębokość 4,9 m, druga była szeroka na 5,7 i długa na co najmniej 8,7 m.
W latach 1525–1650 kamienica została przebudowana na styl renesansowy, głównie w części piwnicznej i aneksu.