W 1929 był inicjatorem powołania Polskiej Centrali Katolickiej w Ameryce. W 1931 zakończył pełnienie funkcji redaktora naczelnego „Narodu Polskiego”, a w 1934 także „Dziennika Zjednoczenia”. Od 1937 działał w Polskim Towarzystwie Historyczno-Muzealnym przy chicagowskim Archiwum i Muzeum Zjednoczenia Polskiego Rzymsko-Katolickiego w Ameryce.

W 1939 był uczestnikiem powołania Rady Polonii Amerykańskiej zajmującej się wsparciem dla mieszkańców okupowanej Polski. Został kierownikiem biura głównego rady oraz organizował amerykańskie komitety ratunkowe. Z czasem został również sekretarzem rady. W 1941 ponownie został redaktorem naczelnym „Narodu Polskiego”, a także został sekretarzem AMZPRK, którym był do 1959. W 1944 był przewodniczącym sejmu Polonii amerykańskiej w Buffalo. Rok później odznaczono go Medalem ZPRK I klasy. W latach 1947–1948 prowadził audycje w rozgłośni WGES w Chicago. W 1950 został prezesem Syndykatu Dziennikarzy Polsko-Amerykańskich. W 1952 wydał w Chicago Historię Archiwum i Muzeum Zjednoczenia Polskiego Rzymsko-Katolickiego w Ameryce. Od lat 50. do lat 70. XX w. inicjował wycieczki Polonii amerykańskiej do Polski. Efektem jego pobytu w Polsce był cykl reportaży zamieszczonych w „Narodzie Polskim”. W 1963 wydawał „Roczniki Historyczne Polskiego Muzeum w Ameryce”.