W listopadzie 1940 ulica w całości znalazła się w obrębie utworzonego przez władze niemieckie getta. W narożnej kamienicy braci Orszaghów (ul. Leszno 15) mieścił się Wydział Ewidencji Ludności Żydowskiej Judenratu. Ulica została wyłączona z getta i włączona do „aryjskiej” części miasta w sierpniu 1942, w trakcie wielkiej akcji deportacyjnej (wywózek Żydów do obozu zagłady w Treblince).
W pierwszych dniach sierpnia 1944, w czasie powstania warszawskiego, ulicę przegrodziły dwie powstańcze barykady. Ta część miasta była pod kontrolą Polaków do 6 sierpnia. 7 sierpnia część mieszkańców została wymordowana przez Niemców. Wszystkie domy znajdujące się przy ulicy zostały spalone. Ruiny, poza kamienicą Arona Sołowiejczyka (przed 1945 nr 3, współcześnie nr 5), zostały wyburzone po 1947. Na miejscu przedwojennych kamienic wzniesiono budynki stylizowane na historyczne. W latach 1949–1960 między ulicami: Orlą, Świerczewskiego (od 1991 al. „Solidarności”), Żelazną, Chłodną i Elektoralną zbudowano osiedle mieszkaniowe Mirów zaprojektowane przez Tadeusza Kossaka.
Na całej długości ulicy zachował się bruk z kostki granitowej w kolorze różowym (granit skandynawski) z początku XX wieku.
Przypisy
Orla Kategoria:Śródmieście Północne