ludność Urak Lawoi’ nie uległa bowiem islamizacji. Urak lawoi’ nie jest językiem tonalnym, lecz cechę tonalności zachowują pewne pożyczki tajskie.
Zidentyfikowano trzy główne odmiany: dialekty wyspy Phuket (dwie odmiany: starszych i młodszych użytkowników) oraz dialekt z wysp Adang (południowy), które różnią się m.in. cechami fonologii. Do tego pierwszego obszaru dialektalnego włączono też wyspy Phi Phi. Dodatkowo istnieją pewne różnice językowe między miejscowościami. W języku młodszego pokolenia zaznaczyły się wpływy składni tajskiej. Według innej propozycji (J.Y. de Groot) można wyróżnić następujące dialekty: północny (wyspa Phuket), centralny (wyspy Lanta) i południowy (wyspy Lipe i Adang). Odmianę prestiżową i de facto standard stanowi dialekt północny. Wszystkie odmiany są wzajemnie zrozumiałe.
Ludność Urak Lawoi’ bywa mylona z Mokenami, użytkownikami języka moken. Są to jednak odrębne grupy etniczne, a urak lawoi’ to język wyraźnie bliższy malajskiemu. Nazwa „Urak Lawoi’” oznacza „ludzie morza” (por. mal. orang laut). Tajskie określenia tej grupy etnicznej to chao le (ชาวเล) i chao nam (ชาวน้ำ);