Chorwacką redakcję Latopisu odnalazł, w 1500 r., splicki patrycjusz (zamożny mieszczanin) Dmine Papalić w Poljice, w domu Juraja Markovicia z rodu Kačiciów. Papalić zamieścił w późniejszym, wykonanym przez niego, odpisie informację, że dokument został znaleziony w jednej ze starych ksiąg. Rękopis w j. chorwackim od Papalicia otrzymał Marko Marulić, który w 1510 r. przełożył dzieło na łacinę pt. Regum Dalmatiae atque Croatiae gesta. Łaciński przekład Marulicia zachował się w dziesięciu rękopisach i jeszcze większej liczbie wydań drukowanych. W 1666 r. przekład Kroniki Marulicia został opublikowany przez Ivana Lučicia (wraz z Latopisem popa Duklanina – zob. Latopis popa Duklanina) w dziele De regno Dalmatiae et Croatiae libri sex (O królestwie Dalmacji i Chorwacji w księgach sześciu).
Najstarszy rękopis zapisany w języku chorwackim, który przetrwał do dziś, pochodzi z 1546 r. i został wykonany przez Jerolima Kaleticia w Omiszu. W pisanym łaciną dokumencie, znajdującym się w zbiorach Biblioteki Watykańskiej, zapisano, iż oryginał został znaleziony w „jednej ze starych ksiąg, zapisanej pismem chorwackim”. W belgradzkim rękopisie przekładu Marulicia pt.