Często nie jest rozpatrywany jako odrębny dialekt malajski. Przypuszczalnie wynika to z braku silnej tradycji literackiej i kulturowej powiązanej z regionem Sabah (inaczej niż w przypadku sułtanatów Brunei i Banjarmasin). Wcześniej był opisywany jako pochodna malajskiego Brunei lub język pidżynowy oparty na malajskim. Z doniesień terenowych wynika, że jest stosunkowo bliski językowi indonezyjskiemu. Lokalna opinia, jakoby chodziło wręcz o dialekt bliższy językowi indonezyjskiemu, wydaje się wyrastać z regionalnego poczucia tożsamości, niemniej malajski stanu Sabah istotnie wykazuje znaczne wpływy leksyki indonezyjskiej. Pewne cechy (w tym użycie ada w roli wykładnika aspektu, obecność orang w formach liczby mnogiej zaimków osobowych, peryfrastyczny charakter konstrukcji kauzatywnych) łączą go z kontaktowymi odmianami malajskiego, którym przypisuje się pidżynowe pochodzenie (malajskim ambońskim, malajskim Sri Lanki czy malajskim Wysp Kokosowych).
Należy do grupy języków malajskich, według klasyfikacji Ethnologue stanowi język w obrębie tzw. makrojęzyka malajskiego.
Nie ma wykształconego systemu pisowni, jego użycie przeważa w komunikacji nieformalnej. Jest zapisywany przy użyciu standardowych zasad ortografii malajskiej. W użyciu jest również standardowy język malajski, który służy do kontaktów z osobami z zewnątrz.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki Malezji S