Przez rok współpracowała z kabaretem Tey, biorąc udział w programie pt. Wizyta i kwita. Od 1977 roku sygnatariuszka Studenckiego Komitetu Solidarności w Poznaniu, wspierającego Komitet Samoobrony Społecznej „KOR” (później także działaczka NSZZ „Solidarność”). Na przełomie lat 70. i 80. XX w. w jej rodzinnym mieszkaniu na osiedlu Kraju Rad (obecnie Wichrowe Wzgórze) spotykali się poeci (m.in. Stanisław Barańczak, Ryszard Krynicki, Lech Dymarski), artyści (m.in. Teatr Ósmego Dnia), opozycjoniści i związkowcy. W ramach działalności podziemnej przepisywała niepublikowane teksty Barańczaka, co po pewnym czasie skłoniło ją do śpiewania jego wierszy. W 1977 roku z powodów politycznych, tak jak Jacek Kleyff i Jan Krzysztof Kelus została objęta zapisem cenzorskim, zakazującym jej występów w całym kraju i rozpowszechniania nagrań w środkach masowego przekazu. W 1979 roku jako artystka zakazana (pod zmienionym nazwiskiem), wygrała Ogólnopolskie Spotkania Zamkowe „Śpiewajmy Poezję” (Nagroda Główna, Nagroda Wojewódzkiego Domu Kultury w Olsztynie oraz nagroda grupy „Niebo”), gdzie zaśpiewała wiersze Stanisława Barańczaka. W sierpniu 1981 roku wystąpiła podczas największej imprezy karnawału Solidarności jakim był I Przegląd Piosenki Prawdziwej w Gdańsku, co zaowocowało licznymi koncertami dla strajkujących robotników.