Pierwszym z nich był wzrost celności radzieckich pocisków ICBM, co spowodowało w Stanach Zjednoczonych żywą dyskusję nad zdolnością umieszczonego w stałych silosach arsenału amerykańskiego do przetrwania pierwszego uderzenia jądrowego ze strony ZSRR i najlepszych metodach bazowania pocisków trzeciej generacji. Te dyskusje nie zmniejszały jednak wysiłku SAC do opracowania nowego pocisku: Missile-X (MX)

Poszukiwania nowego systemu mającego zastąpić pociski Minuteman rozpoczęły się w 1971. SAC było zdania, iż technologia pocisków Minuteman jest już przestarzała i dążyło do zastąpienia ich nowymi pociskami, wykorzystującymi najbardziej zaawansowane technologie. Najistotniejszymi elementami wymagań Dowództwa były zwiększony zasięg, lepsza celność oraz możliwość przenoszenia wielu głowic niezależnie wcelowywanych (Multiple Independent Reentry Vehicles MIRV). Proces opracowania nowego pocisku rozpoczął się 4 kwietnia 1972, kiedy Dowództwo Sił Powietrznych przydzieliło mu nazwę „Missile-X” oraz uczyniło organizację Space and Missile Systems Organization (SAMSO) odpowiedzialną za jego rozwój.