Autorem projektu budynków był Wiesław Lisowski, a realizacji ich podjął się Wydział Budownictwa miasta Łodzi. Koszt budowy pawilonów wyniósł 75 000 zł. Prewentorium uruchomiono w 1929 r., które przyjmowało w okresie od 15 kwietnia do 15 października. Corocznie mogło przyjąć ono łącznie 500 dzieci (100 na turnus).
W trakcie II wojny światowej w pawilonach mieścił się szpital zakaźny dla polskich dzieci. 1 czerwca 1945 r. uruchomiono sanatorium ponownie – obejmowało ono 140 łóżek. We wrześniu 1945 r. uruchomiono również szkołę sanatoryjną, którą oficjalnie powołano 1 września 1946 r. oraz sanatoryjne państwowe przedszkole nr 25. W 1946 r. zorganizowano również sanatorium dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym w pałacu Ludwika Heinzla. W 1952 r. na sanatorium zaadaptowano również budynek po seminarium duchownym, w którym znalazły się łóżka dla 250 dzieci w wieku przedszkolnym. W 1954 r. dobudowano pawilon, w którym mieściło się 40 łóżek dla dzieci. Pomimo zwiększania się liczby łóżek sanatoryjnych, istniało duże zapotrzebowanie na leczenie gruźlicy wśród dzieci. Znaczny spadek chorych na gruźlicę odnotowano w 1963 r., a w 1964 r. już tylko połowa pacjentów sanatorium chorowała na gruźlicę, pozostali zaś na inne choroby płuc. 1 stycznia 1966 r.