W roku tym także podjął pracę w I Klinice Chirurgicznej Państwowego Szpitala Klinicznego nr 1 Akademii Medycznej w Gdańsku, a w 1953 w III Katedrze i Klinice Chirurgicznej w Państwowym Szpitalu Klinicznym nr 3 AMG. Od 22 października 1954 zatrudniony na stanowisku docenta.
1 lutego 1958 został powołany na stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Urologii Akademii Medycznej we Wrocławiu, obejmując równocześnie funkcję ordynatora Oddziału Urologicznego Wojewódzkiego Szpitala im. Babińskiego. 30 października 1958 podniesiony został do rangi profesora nadzwyczajnego. W latach 1962–1965 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Lekarskiego, a przez 2 kolejne lata był dziekanem tego Wydziału. W 1969 został profesorem zwyczajnym. W latach 1972–1975 należał do Rady Naukowej Instytutu Balneoklimatycznego w Poznaniu. W 1976 przeszedł na emeryturę.
W jego kręgu zainteresowań naukowych znajdowały się badania nad schorzeniami nowotworowymi, problemy kamicy moczowej, wady rozwojowe układu moczowo-płciowego.