Wyspę nazywano w tym okresie Gorodską, Troicką, następnie Petersburską. W 1705 r. znajdowało się na niej piętnaście domów, zaś w 1710 r. już około 150. Budynki zgrupowane były w kilku miejscach wyspy, gdyż większa część jej powierzchni była jesienią zalewana przez rzekęJ. Miles, Petersburg, s. 44.. Na wyspie powstały również pierwsze budynki administracyjne budowanego miasta, pierwsze domy handlowe, a w latach 1709–1711 także cerkiew Trójcy Świętejred. B. Piotrowski, O. Czekanowa i in., Sankt-Pietierburg..., s. 541.. Plac Troicki, przy którym była położona, stanowił centrum całego rozwijającego się Petersburga, przy nim znajdowała się pierwsza siedziba Senatu i Synodu.
Po 1716 r. car, wskazując priorytetowe kierunki rozwoju zabudowy wznoszonego miasta, polecił nadal zagospodarowywać Wyspę PetersburskąJ. Miles, Petersburg, s. 57.. Jednak już w latach 20. XVIII w. na nowe centrum Petersburga wyznaczono Wyspę Wasylewską, a w latach 30. okolice Admiralicji. Równocześnie wydany został zakaz wznoszenia murowanych domów na północ od Kronwerku, północnych fortyfikacji Twierdzy Pietropawłowskiej. Oznaczało to, że Wyspa Petersburska stała się peryferyjnym rejonem z drewnianą zabudową. W latach 30. XVIII w. na wyspie wzniesiono trzy cerkwie: św.