Pokonanie trasy o długości 2 km zajmowało trolejbusom 8 minut, co odpowiadało średniej prędkości 15 km/h. Częstotliwość kursowania była równa 30 minut.
Tabor Tabor stanowiły pojazdy członowe z dwuosiową kabiną i jednoosiową naczepą, przy czym istniały dwa rodzaje tych ostatnich: naczepy pasażerskie z 16 miejscami i naczepy do przewozu towarów. Napięcie zasilania było równe 500 V prądu stałego, a maksymalne natężenie prądu 12 A. Do napędu służył silnik podwójny o mocy 9 KM. Przy przełożeniu 1:5 osiągano prędkość maksymalną 18 km/h przy nachyleniu drogi wynoszącym 2,5%. Nastawnik jazdy z pięcioma stopniami szeregowymi, trzema równoległymi i pięcioma stopniami hamowania był zamontowany pod siedzeniami i obsługiwany za pomocą dźwigni znajdującej się obok siedzenia kierowcyKramer, Münzinger, s. 59.. Pojazdy miały łącznie cztery hamulce, z których trzy działały na kabinę, a jeden na przyczepę.
Niska moc pojazdów oraz ich nietypowa konstrukcja doprowadziły do zawieszenia ruchu po nieco ponad trzech miesiącach, 4 lutego 1905 roku. Początkowo planowano ponowne uruchomienie linii z trolejbusami o większej mocy, ale ponieważ badania nie wykazały rentowności linii, nie zdecydowano się na ten krok.
Przypisy
Bibliografia
Niederschöneweide Kategoria:Transport w Berlinie