Od 1 września 1950 pracował w nowo powstałej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie na stanowisku adiunkta.
W WSWF i następnie AWF w Krakowie pracował kolejno jako zastępcy profesora (1955—1961), starszy wykładowca (1961—1975), docent kontraktowy (1975—1978), docent nominowany (od 1978). W latach 1954–1975 był kierownikiem Zakładu Lekkiej Atletyki, w latach 1967-1971 także kierownikiem Katedry Teorii i Metodyki Wychowania. W latach 1975–1978 był dyrektorem Instytutu Wychowania Fizycznego i Sportu. Ponadto był prodziekanem Wydziału Wychowania Fizycznego WSWF (1953—1961) i prorektorem AWF ds. rozwoju uczelni (1978—1980).
Pracę na wyższej uczelni łączył z pracą trenerską. W pierwszy latach powojennych pracował w Cracovii. Męską sztafetę tego klubu na dystansie 4 x 100 metrów doprowadził w 1950 do klubowego rekordu Polski (43,8) i mistrzostwa Polski w 1950. Przed igrzyskami olimpijskimi w Helsinkach (1952) powierzono mu przygotowania męskiej sztafety 4 x 100 metrów, wspierał także przygotowania sztafety żeńskiej, trenowanej przez Otylię Kałużę, jednak na same igrzyska nie pojechał. Od 1953 do 1956 odpowiadał za szkolenie biegów sprinterskich kobiet i mężczyzn w reprezentacji Polski, w latach 1956-1964 za szkolenie reprezentacji Polski kobiet (w ramach tzw. wunderteamu).