Oznaczało to, że musieli wnieść do wojny wszystko, pod względem ludzi i zaopatrzenia, do czego byli zdolni. Kolonie byłyby również zobowiązane do przedstawienia spisu wszystkich dostępnych dla milicji ludzi. Wszyscy mężczyźni w wieku od 16 do 60 lat mieli być uznawani za kwalifikujących się do służby. Wszelkie zyski z konfliktu zbrojnego miały być sprawiedliwie dzielone między konfederację. Jeśli któryś z członków konfederacji został zaatakowany, pozostali członkowie musieli mu niezwłocznie przyjść z pomocą. Pomoc ta miałaby miejsce proporcjonalnie. Massachusetts Bay musiałoby wysłać 100 uzbrojonych i zaopatrzonych ludzi, pozostałe kolonie 45 uzbrojonych i zaopatrzonych ludzi lub mniej, w zależności od wielkości i liczby ludności. Jeśli potrzebna jest większa liczba ludzi lub zapasów, to musieliby ją zatwierdzić komisarze Konfederacji. Z każdej prowincji miało być wybranych po dwóch komisarzy do zarządzania sprawami wojennymi. Komisarze mieli spotykać się raz w roku w pierwszy czwartek września, rotując miejsce spotkania w koloniach. Komisarze wybierali spośród siebie prezydenta. Nie miałby on żadnych dodatkowych uprawnień i pełniłby funkcję czysto administracyjną. Komisarze mieliby uprawnienia do tworzenia projektów ustaw i kodeksów, które byłyby korzystne dla ogólnego dobrobytu Konfederacji.