Tymczasem w 1852 na południu Anglii, w East Sussex, Samuel H. Beckles znalazł pozostałości dinozaura. Spoczywały one wśród skał grupy Hastings Beds, datowanych na berias-walanżyn, w tzw. Wealden Sandstone znad brzegu morza. Znalezisko obejmowało kości lewej kończyny przedniej (kość ramienna, kość promieniowa, kość łokciowa) wraz z odciskiem skóry. Znalezisko skatalogowano jako NHMUK R1870 (kości) i NHMUK R1868 (skóra). W tym samym 1852 dokonano opisu okazu jako Pelorosaurus becklesii, autorem był ponownie Gideon Mantell. Przez następne lata nie rozpisywano się na temat tego znaleziska, a niezgadzający się z Mantellem Owen w zasadzie je ignorował. W swej monografii z 1859 w ogóle takiego gatunku nie wymienia, mimo że rozwodzi się nad Cetiosaurus brevis i Pelorosaurus conybeari. Upchurch i inni tłumaczą to wejściem okazów NHMUK R1870 i NHMUK R1868 w skład prywatnej kolekcji skamieniałości Becklesa, wypożyczonych Muzeum Historii Naturalnej w Londynie w 1891.