Przeniósł się wtedy do Vitry, gdzie był pastorem do 1634 roku
Duchowny i teolog remonstrancki Znany z niechęci do rygorystycznego pojmowania predestynacji i sympatii remonstranckich (ich zwolenniczką była Luzia de Coligny) w 1634 roku zrezygnował z funkcji pastora i przeniósł się do Republiki Zjednoczonych Prowincji. Tutaj 14 października 1636 wstąpił do parafii remonstranckiej w Amsterdamie. Początkowo pracował w drukarni, ale jego erudycja sprawiła, że bractwo remonstranckie w 1643 mianowało go profesorem historii w amsterdamskim seminarium remonstranckim. W 1643 roku po śmierci Simona Episcopiusa został profesorem teologii, co ostatecznie potwierdzono w 1649.
Osobisty przyjaciel Kartezjusza, którego nauczanie propagował w Niderlandach, sam przełożył na łacinę i wydał w Amsterdamie jego „Rozprawę o metodzie” w 1656 roku. Doprowadził seminarium remonstranckie do rozkwitu, kontynuując linię teologiczną Episcopiusa, prowadząc wyznanie w kierunku liberalnego, niedogmatycznego kalwinizmu. W 1653 roku rada miejska Amsterdamu w uznaniu jego erudycji nadała mu honorowe obywatelstwo miejskie.
W ostatnim roku przed śmiercią zaprzestał wykładów.