Honoratem Koźmińskim a arcybiskupem Aleksandrem Kakowskim w sprawie poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Jezusa.
W dniu 27 kwietnia 1858 Maria Łubieńska wyszła za mąż za Jana Górskiego, dziedzica Woli Pękoszewskiej. Mieli sześciu synów i dwie córki: Emmanuela Marię Józefa Szczepana (1859–1865), Marię Józefa Łukasza Seweryna Jana (1860–1860), Konstantego Mariana Marię (1862–1909), Zofię (1863–1864), Ludwika (1865–1931), Antoniego (1869–1939), Jana (1871–1974) oraz Pię Marię (1878–1974).
W 1892, kiedy Królestwo Polskie nawiedził głód, zaopatrywała w potrzebne produkty ubogich przybywających do Woli Pękoszewskiej. Od 1891 była kuratorką przytułku dla dziewcząt założonym przez Towarzystwo Osad Rolnych i Przytułków Rzemieślniczych w Puszczy.
W 1908, po śmierci szwagra Ludwika Górskiego, wraz z córką Pią zamieszkała w domu Górskich w Warszawie przy ul. Foksal 8. Dom odziedziczył syn Marii, Antoni.
W czasie I wojny światowej współpracowała z Komitetem Obywatelskim m. Warszawy. Była opiekunką dzielnicową Okręgu 10 oraz członkinią komisji opieki nad młodzieżą rzemieślniczą i przemysłową.