Wschodnią część Wyhorlatu stanowi oddzielony szeroką przełęczą masyw Popriečny na granicy słowacko-ukraińskiej i dolina środkowego Użu, już na terenie Ukrainy Zakarpackiej.
Ze względu na takie samo wulkaniczne pochodzenie do Wyhorlatu zalicza się niekiedy także położone jeszcze dalej na wschód pasmo Makowicy, nazywane przy takiej klasyfikacji Wschodnim Wyhorlatem.
Najwyższe szczyty Wyhorlatu to (z zachodu na wschód): Krivoštianka (w Górach Humeńskich, 549 m) Čierna (612 m) Kyjov (821 m) Rozdielňa (785 m) Vihorlat (1076 m) Motrogon (1018 m) Sninský kameň (1006 m) Nežabec (1023 m) Fedkov (978 m) Jaseňovský vrch (819 m) Diel (892 m) Veľka Vavrová (788 m) Sokolovec (628 m) Vetrová skala (w Popriečnym, na granicy słowacko-ukraińskiej, 1024 m)
Geologia i tektonika Podobnie jak pozostałe pasma górskie Wewnętrznych Karpat Wschodnich, pasmo Wyhorlatu jest pochodzenia wulkanicznego, przy czym jest najmłodszym pasmem wulkanicznym w granicach Słowacji. Góry powstały w dwóch etapach aktywności wulkanicznej pod koniec trzeciorzędu – około 17 mln i 9 mln lat temu. W pierwszej fazie powstał m.in. szczyt Kyjov, w drugiej – najwyższe szczyty: Vihorlat, Veľká Trestia, Motrogon, Scob, Veža. Odpowiednio do swego pochodzenia Wyhorlat jest zbudowany ze skał wulkanicznych – zwięzłych andezytów i sypkich tufów.