Kopalnia Węgla Kamiennego Concordia () – kopalnia węgla kamiennego w Zabrzu, czynna od około 1843 roku, połączona z kopalnią Mikulczyce-Rokitnica w 1970 roku, następnie scalona z Kopalnią Węgla Kamiennego Pstrowski w 1973 roku; zlikwidowana w latach 90. XX wieku.
Historia Zakład wybudowano w latach 1841-1843. Kopalnia była własnością Karola Łazarza Henckel von Donnersmarcka; prowadziła eksploatację od 1841 roku (lub od 1843 roku) na podstawie nadania górniczego z 18/29 czerwca 1828 roku. Dysponowała szybami: Julia, Karol i Concordia, eksploatowano pokłady węgla koksującego. W 1850 roku przy kopalni uruchomiono koksownię Concordia staraniem Guidona Henckel von Donnersmarcka. Wykorzystywała ona węgiel z kopalni Concordia i zaopatrywała w koks położoną w jej sąsiedztwie Hutę Donnermarcka.
23 czerwca 1851 roku połączono ją z polem górniczym Michael. Od 1873 roku należała do Donnersmarckhütte AG, w tymże roku zatrudniała 350 osób. W 1895 roku zbudowano odcinek kolejowy na trasie: Zabrze-Biskupice – Zabrze Północne – kopalnia Concordia.