W 1989 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy Venstre. Przystąpił do Grupy Liberalnej, Demokratycznej i Reformatorskiej, został wiceprzewodniczącym Delegacji ds. stosunków ze Szwajcarią. W grudniu 1993 wykluczono go z Venstre, próbował następnie założyć ugrupowanie De liberale 2000. W kolejnych latach kontynuował działalność w biznesie, m.in. w branży internetowej. Ogłaszał upadłość konsumencką, a także oskarżano go m.in. o nieprawidłowości w finansowaniu kampanii, oszustwa i przestępstwa gospodarcze na niekorzyść firm. W 2002 i 2003 skazywany odpowiednio na 2,5 roku oraz na 3 lata pozbawienia wolności (w obu przypadkach z warunkowym zawieszeniem wykonania kary). W 2007 orzeczono wobec niego karę 7 lat pozbawienia wolności (został zwolniony w 2013). W 2006 zakładał partię Opstillingslisten, która miała wyłaniać kandydatów na podstawie głosowania internautów. W 2015 dołączył do ugrupowania Alternatywa, z którego wykluczono go już po tygodniu. W 2018 założył partię pod nazwą Klaus Riskær Pedersen (później przemianowaną na Borgerlisten), w wyborach w 2019