Inicjator stworzenia dobroczynnego Bractwa Pogrzebowego św. Barbary (w celu m.in. zebrania środków dla zapewnienia godnych pochówków parafian na tym cmentarzu), żyjący jako mieszczanin, ograniczony umysłowo Piastowic Wacław z książąt żagańskich, który w swoim testamencie przeznaczył część swojego majątku na fundację wspierającą kościół św. BarbaryK. Jasiński, Wacław, [w:] tegoż, Rodowód Piastów śląskich, wyd. 2, Kraków 2007, s. 413., chciał po śmierci być pogrzebany inter plebejos in cimiterio („na cmentarzu wśród ludu”), lecz ostatecznie został pochowany po śmierci 29 kwietnia 1488 w i tak upokarzającym, południowym przedsionku tego kościołaK. Jasiński, Wacław, [w:] tegoż, Rodowód Piastów śląskich, wyd. 2, Kraków 2007, s. 413, 414, przyp. 8..
Cmentarz był powiększany kilkakrotnie: pierwszy raz przed rokiem 1500, później jeszcze w 1622 i w 1632. Wraz z przejęciem przez protestantów parafii katolickich (pierwszą z nich, 6 kwietnia 1525 roku, była parafia św. Elżbiety), także i na cmentarz św. Barbary zaczęli trafiać ewangelicy, w tym również bardziej dla miasta zasłużeni i bardziej majętni. Na przykościelnym cmentarzu św. Barbary chowano do końca XVIII wieku m.in. rajców miejskich, rzemieślników (m.in.