Powstanie Ljudevita – wystąpienie zbrojne przeciwko margrabiemu Friuli, Kadolahowi, i szerzej – zwierzchności frankijskiej, przeprowadzone przez księcia Księstwa Dolnopanońskiego, Ljudevita Posawskiego, w 819 r.; trwało do roku 823. Informacje o przebiegu powstania czerpane są głównie z frankijskiej kroniki Annales Regni Francorum.
Przyczyny Obaj książęta, tj. Borna (książę Chorwacji Dalmatyńskiej) i Ljudevit (władca Księstwa Dolnopanońskiego), byli wasalami Franków. Nie jest do końca jasne jaka była bezpośrednia przyczyna buntu Ljudevita. Kroniki enigmatycznie podają, iż książę postanowił się uniezależnić, z powodu "arogancji" margrabiego Friuli – Kadolaha. Istnieje hipoteza, iż po śmierci cesarza Karola Wielkiego namiestnicy obszarów pogranicznych, tj. margrabiowie, wzmogli kontrolę nad sąsiadującymi księstwami słowiańskimi dążąc do stopniowego ich podboju. Historycy wskazują również na zapiski Konstantyna Porfirogenety, mówiące o okrucieństwie Franków, którzy mieli mordować chorwackie niemowlęta i rzucać je psom na pożarcie. Pewne jest, że Ljudevit podlegał margrabiemu friulskiemu, Kadolahowi, którego zachowaniem nie był zadowolony. Skarżył się on na Kadolaha frankijskiemu cesarzowi, Ludwikowi I Pobożnemu, na synodzie w Herstalu, jesienią 818 r.