Brzmienie pierwszych albumów Moritaka było inspirowane europejską muzyką taneczną. Piosenkarka zawdzięczała także rosnącą popularność wyrafinowanej choreografii i koncertów oraz kolorowym kostiumom podkreślającym jej zgrabną figurę. Od 1992 w jej twórczości częściej pojawiały się akcenty feministyczne. Podczas trasy promującej płytę Rock Alive jej zespół składał się z samych kobiet. Począwszy od Pepperland, zaczęła sama nagrywać partie perkusji, gitary, basu, pianina i innych instrumentów oraz częściej grać na nich w trakcie koncertów. W 1993 trafiła na szczyt japońskiej listy singli z utworem Kaze ni Fukarete. Album Peachberry nagrywała w Abbey Road Studios.
W 1999 Moritaka wyszła za aktora i basistę Yōsuke Eguchiego, którego poznała podczas koncertu charytatywnego na rzecz ofiar trzęsienie ziemi w Kobe. Obydwoje akompaniowali na nim pieśniarzowi Shigeru Izumiyi. Kolejne trzynaście lat poświęciła głównie wychowaniu córki i syna. W latach 2010–2018 prowadziła telewizyjny program podróżniczy Chikyū Zekkei Kikō (Podróż do najpiękniejszych zakątków Ziemi). W 2011 wystąpiła na koncercie na rzecz ofiar trzęsienie ziemi w Tōhoku. W 2012 rozpoczęła publikowanie na YouTube nowych wersji 200 swoich piosenek z okazji 25-lecia kariery, co zabrało jej pięć lat.