została wybrana na skarbnika i była odpowiedzialna za szkolenie pilotek w alfabecie Morse’a. W obliczu zbliżającej się wojny przewidziała zapotrzebowanie na wyszkolone telegrafistki, które początkowo miały zastąpić mężczyzn w kwestiach cywilnych, ale potem służyły też w siłach zbrojnych. McKenzie była wówczas jedyną kobietą-inżynierem elektrykiem w Nowej Południowej Walii i na początku 1939 roku, z pomocą męża, utworzyła Women’s Emergency Signalling Corps, który oferował bezpłatne kursy. Kiedy rozpoczęła się II wojna światowa, McKenzie wyszkoliła prawie tysiąc kobiet w zakresie sygnalizacji; wyszkoliła około dwóch tysięcy więcej, z których ⅓ dołączyła do sił zbrojnych. Członkowie korpusu nosili zaprojektowany przez nią ciemnozielono-złoty mundur.
McKenzie miała nadzieję, że Royal Australian Air Force zwerbują jej telegrafistów, ale Advisory War Council stawiała opór. Ostatecznie przekonała Naval Board w Melbourne do przyjęcia czternastu swoich operatorek. Kobiety te stanowiły zalążek Women’s Royal Australian Naval Service. W międzyczasie rola WESC została rozszerzona o szkolenie w zakresie sygnałów przed zaciągiem dla przyszłych żołnierzy australijskich oraz szkolenie ustawiczne dla personelu amerykańskiego.