Po rewolucji październikowej, następnie śmierci aresztowanego męża (1920) i utracie majątku Sokołowska w 1922 przyjechała do Polski. Zamieszkała w Warszawie, gdzie działała w Kole Kresowiaków. Od lutego do listopada 1923 pracowała w Referacie Oświatowym Szpitala Ujazdowskiego, bez powodzenia próbowała prowadzić własny sklep. Po odbyciu kursu pedagogicznego w Cieszynie i po zdaniu egzaminu państwowego uzyskała prawo nauczania języka polskiego w szkołach średnich. W latach 1924–1928 była polonistką w szkołach kolejno w Miechowie i Nowym Sączu.
W czasie II wojny światowej, w październiku 1939, Sokołowska podjęła pracę w konspiracji. Działała w Służbie Zwycięstwu Polski, następnie w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Jej dom przy ulicy Szujskiego 10 był punktem kontaktowym dla kurierów udających się przez Słowację na Węgry. Pełniło też rolę składnicę pieniędzy przenoszonych z Węgier i przekazywanych przez Sokołowską do Komendy Okręgu ZWZAK w Krakowie oraz do Komendy Głównej w Warszawie. Było też punktem kontaktowym Inspektoratu Nowosądeckiego AK (Strumienie–Niwy) i czasowo kwaterą sztabu Inspektoratu. Przechowywano w nim prasę, a przejściowo było także siedzibą radiostacji.