Studia przerwała w styczniu 1917 i wstąpiła do Polskiej Organizacji Wojskowej. Działała w niej pod pseudonimem „Szczęsna”. Była m.in. kierowniczką tzw. biura paszportowego, które zajmowało się legalizacją członków POW. Po odzyskaniu niepodległości przekazana do dyspozycji Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Pełniła zadania kurierki, prowadząc emisariuszy przez front polsko-radziecki i przenosząc rozkazy na trasie Warszawa–Wilno–Mińsk. W kwietniu 1919 została ujęta podczas akcji przez oddział Armii Czerwonej. Odbito ją w przeddzień rozprawy przed Trybunałem Rewolucyjnym w Ejszyszkach. W 1920 pracowała w sztabie kijowskiej placówki POW – Komendy Naczelnej nr 3, prowadząc sprawy wywiadu wojskowego.
W latach 1920–1922 kontynuowała studia i uzyskała dyplom inżyniera chemika ze specjalnością w zakresie chemii fizycznej. Był to pierwszy dyplom uzyskany przez kobietę na Politechnice Warszawskiej. W czasie studiów była asystentką Wojciecha Świętosławskiego, z którym następnie współpracowała aż do 1939 oraz pracownicą cywilną Archiwum POW.. W połowie lat 30. wyszła za mąż za Michała Chorążego, z którym pracowała w zespole badawczym Działu Węglowego w Chemicznym Instytucie Badawczym. Była współzałożycielką Polskiego Towarzystwa Chemicznego i czynną uczestniczką jego kolejnych zjazdów.