Budowla jest murowana, wzniesiona z cegieł. Cały kościół opięty jest od zewnątrz trójuskokowymi szkarpami, między którymi są umieszczone wysokie okna zamknięte ostrołukowo, ozdobione w 1974 roku witrażami zaprojektowanymi przez H. Bożyka. Szczyt fasady zachodniej i wschodniej oraz szczyt zakrystii reprezentują styl późnogotycki i są rozczłonkowane otynkowanymi blendami, zamkniętymi łukiem półkolistym. Na dwuspadowym dachu, na skrzyżowaniu nawy z ramionami transeptu, znajduje się wieżyczka na sygnaturkę wzniesiona w 1867 roku. Wnętrze kościoła stanowi jedna nawa z prezbiterium nieco węższym i niższym w stosunku do niej. Świątynia została zbudowana na planie zbliżonym do kwadratu. Od strony północnej do kościoła przylega dawna zakrystia nakryta sklepieniem kolebkowym i mieszcząca niewielki skarbczyk na piętrze, natomiast od strony południowej jest umieszczona kruchta, która została dobudowana w 1820 roku. Podczas przebudowy, wykonanej w latach 1917-1924 dzięki staraniom ks. Józefa Mężnickiego, do świątyni został dobudowany transept i zostało zmienione położenie prezbiterium. Zostało ono przeniesione ze wschodniej części kościoła do części zachodniej.