Pierwotnie służbę misjonarską, tradycyjną część życiorysu młodych mężczyzn w ówczesnej kulturze mormońskiej, miał odbyć na Hawajach, podobnie jak jego starszy brat. Ostatecznie jednak jego przydział zmieniono na Nową Zelandię. Na misji w tym kraju spędził pięć lat – od 1914 do 1919. Misja ta stała się początkiem jego długoletniego, głębokiego związku z maoryską kulturą. Biegle opanował maoryski, był autorem zrewidowanego przekładu Księgi Mormona na ten język. Zlecono mu także opracowanie pierwszych maoryskich przekładów Nauk i Przymierzy oraz Perły Wielkiej Wartości – innych prac uznawanych przez świętych w dniach ostatnich za pisma święte. Swe nowozelandzkie kontakty podtrzymywał również po zakończeniu misji. Prowadził rozległą korespondencję z maoryskimi przyjaciółmi, pozostając przy tym bacznym obserwatorem polityki Kościoła wobec Nowej Zelandii. Jego doświadczenie w tym zakresie przyniosło mu powołanie na prezydenta misji nowozelandzkiej w 1938. Pozostał na tym stanowisku przeszło siedem lat, do USA powracając dopiero we wrześniu 1945. W październiku 1945 włączony do Kworum Dwunastu Apostołów. Początkowo został skierowany do objazdu po misjach lamanickich, pracujących wśród Indian północnoamerykańskich. W grudniu 1946 pierwsze prezydium powierzyło mu nadzór nad działalnością wszystkich misji mormońskich w rejonie Pacyfiku.