Rozwiązano go, instalując zewnętrzne siodłowe zbiorniki balastowe, co jednak zmniejszyło osiąganą prędkość maksymalną (z projektowanych 17,2 węzła na powierzchni do 15 węzłów i podwodną z 7,7 do 7,5 węzła). Mameli był pierwszym typem okrętu podwodnego skonstruowanym we Włoszech po I wojnie światowej.
Okręt zbudowany został w stoczni w Tarencie. Stępkę jednostki położono 17 sierpnia 1925 roku, a zwodowana została 9 grudnia 1926 roku. Okręt pierwotnie otrzymał nazwę „Masaniello”, którą 16 stycznia 1927 roku zmieniono na „Goffredo Mameli”. Nazwę otrzymał na cześć bohatera narodowego Włoch, Goffreda Mamelego. Podczas prób 29 września 1928 roku „Goffredo Mameli” zderzył się z holownikiem „San Pietro”, doznając uszkodzenia kadłuba.
Dane taktyczno-techniczne „Goffredo Mameli” był średniej wielkości oceanicznym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita wynosiła 64,6 m, szerokość – 6,51 m, a zanurzenie – 4,3 m. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 810 t, a w zanurzeniu 993 t. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 8-cylindrowe czterosuwowe silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3000 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1100 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 15 węzłów na powierzchni i 7,5 węzła w zanurzeniu.