do: dzielenia wyrazu podczas przenoszenia jego części do nowego wiersza, zapisu nazwisk i nazw dwuczłonowych, łączenia końcówek fleksyjnych lub przyrostków ze skrótowcami. Zastosowanie tych znaków szczegółowo omówiono na stronach dywiz oraz pauza i półpauza. zamienne stosowanie apostrofu ( ’ ), akutu ( ´ ), grawisu ( ` ), primu ( ′ )Nazwy polskie zaczerpnięte lub utworzone na podstawie Robert Bringhurst, Elementarz stylu w typografii (Załącznik A), Design Plus, Kraków 2007., cudzysłowu pojedynczego ( ‘ ) i uproszczonego cudzysłowu pojedynczego ( ' ), mimo że te znaki mają inne znaczenie i przeznaczenie: apostrof ( ’ ) służy m.in. do oznaczenia, że litera występująca przed nim jest niewymawiana (np. w przypadku nazwiska Morse ostatnia litera e nie jest wymawiana; w celu jego odmiany należy użyć apostrofu: alfabet Morse’a) akut ( ´ ) i grawis ( ` ) to odpowiednio silny i słaby akcent padający na poszczególne litery, a więc są stosowane jako fragmenty liter (np. á, é, ń, ó albo à, ì, k̀), prim ( ′ ) stosowany jest m.in. jako oznaczenie w matematyce, jako symbol minuty (także kątowej) i w nazwach chemicznych związków organicznych. używanie kropki ( . ) zamiast przecinka ( , ) jako separatora dziesiętnego liczb występujących w tekstach polskojęzycznych.
Lekkim typograficznym błędem edycyjnym jest też np. stosowanie trzech kropek ( ... ) w miejsce znaku wielokropka ( … ) oraz inne podobne uproszczenia.
Uwagi
Przypisy