Cztery lata później przyznano Neu-Ulm herb, choć nie było jeszcze miastem (prawa miejskie otrzymało w 1869 roku od Ludwika II Wittelsbacha).
Największe osiągnięcia miasta przypadły na panowanie burmistrza Josefa Kollmanna: w 1897 połączył linią tramwajową dworce w Ulm i Neu-Ulm, zwodociągował miasto w 1900 roku (wieża ciśnień do dziś jest symbolem miasta), a w 1906 wypuścił miasto poza obręb murów fortecznych.
Po I wojnie światowej zlikwidowano załogę forteczną, ludność i gospodarka rosły jednak dalej i Neu-Ulm stało się miastem dobrobytu. W trakcie II wojny światowej w ruinach legło 80% zabudowań i wszystkie mosty na Dunaju. Odbudowa miasta trwała powoli.
Armia wróciła do miasta w roku 1951, kiedy Neu-Ulm zostało jedną z baz sił amerykańskich, a od 1980 roku dysponowało rakietami średniego zasięgu Pershing II z głowicami nuklearnymi.
Rozwiązanie bazy w 1991 pozostawiło silne znamię na mieście, zarówno w sensie gospodarczym, jak i pozostałych nieruchomości. Na władzach miasta spoczywa trudne zadanie zintegrowania obszaru koszar z resztą miasta.