pierwszą bramkę zodbył w 30 września w wyjazdowym spotkaniu przeciwko Wiśle Kraków. Łącznie w lidze zdobył strzelił 3 gole. 7 grudnia 1975 w przegranym 0:3 meczu 1/8 finału Pucharu Polski ze Stoczniowcem Gdańsk otrzymał czerwoną kartkę, a następnie został ukarany przez PZPN za niesportowe zachowanie karą dyskwalifikacji na osiem meczów ligowych.
W 1984 wyjechał do VfL Herzlake. Pół roku później dzięki pomocy Andrzeja Grajewskiego został zawodnikiem TV Wehningen 1891.
W 1969 został powołany do reprezentacji Polski juniorów. Rozegrał w jej barwach 10 oficjalnych spotkań międzypaństwowych. Na skutek kontuzji Jerzego Gorgonia i Zbigniewa Guta został powołany do reprezentacji Polski razem z Krzysztofem Rześnym W pierwszej reprezentacji zadebiutował w spotkaniu przeciwko reprezentacji Jugosławii. Jego dobry występ spowodował, że stał się podstawowym obrońcą kadry, grając w parze z Jerzym Gorgoniem lub Henrykiem Wieczorkiem. W kolejnym meczu przeciwko Bułgarii w Warnie wszedł na boisko, zmieniając Jerzego Gorgonia. Uczestniczył w meczu z reprezentacją Anglii w 1973 na stadionie Wembley.