Do scenariusza wprowadzono liczne zmiany, zastosowano też elementy zgodne z zasadą non sequitur, takie jak awangardowy montaż i scenografię, sekwencje muzyczne i celowe błędy w ciągłości fabularnej.
Modesty Blaise była nominowana do Złotej Palmy na 19. MFF w Cannes w 1966 roku. Mimo to film nie spotkał się z zainteresowaniem krytyków; chwalono go za stronę wizualną i zaskakujący ton, a krytykowano za odejście od materiału źródłowego, zawiłą fabułę i rzekomy „przerost formy nad treścią”. Mieszany odbiór utrzymał się przez dekady po premierze, ale produkcji udało się zgromadzić grono fanów i uzyskać status filmu kultowego.
Fabuła Film zaczyna się ujęciem Modesty w łóżku. W pokoju zjawia się Weng, jej lojalny pomocnik, by odczytać jej horoskop z porannej gazety. Chwilę później bohaterka dostaje wiadomość. Jak się okazuje, po zabójstwie jednego z agentów w Amsterdamie, Sir Gerald Tarrant, głowa brytyjskiego wywiadu, zatrudnia Modesty do ochrony przewozu diamentów dla Abu Tahira, szejka niewielkiego królestwa na Bliskim Wschodzie. W zamian za znaczną obniżkę ceny eksportu ropy, brytyjski rząd okresowo organizuje mu transporty cennych kamieni.