Po ukończeniu studiów został asystentem w Zakładzie Historii Polski Najnowszej UJ, gdzie pracował przez dekadę, prowadząc zajęcia dydaktyczne i badania nad okupacją niemiecką, ruchem oporu i oddziałami AK w Małopolsce. Opublikował kilkanaście artykułów w „Studiach Historycznych” i współpracował z Polskim Słownikiem Biograficznym. Współtworzył także popularne opracowania poświęcone historii Krakowa i regionu.
Od połowy lat 70. pracował w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, a następnie w Wydziale Kultury Komitetu Krakowskiego PZPR. W 1984 r. objął stanowisko dyrektora Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, które prowadził do końca życia. Kierując instytucją, rozbudował jej działalność wystawienniczą i naukową, zainicjował nowe stałe ekspozycje, m.in. w Pałacu Krzysztofory, Domu pod Krzyżem, Celestacie, Starej Bożnicy i Kamienicy Hipolitów. Był pomysłodawcą cyklu wystaw „Skarby krakowskich klasztorów”, który zyskał ogólnopolskie uznanie i nagrody Ministerstwa Kultury.