Wzdłuż burt na całej długości siłowni znajdowały się zasobnie węglowe o szerokości 2,1 m.
Wyporność normalna wynosiła początkowo 4500 ts (długich ton), pełna 4864 ts. Po modernizacji w 1898 roku wyporność normalna wzrosła do (w zaokrągleniu) 5000 tsTak według ; wyporność 5000 ts również podaje . Według , wyporność wzrosła do 5020 ts (5100 t) po modernizacji w 1904 roku.. Spotykana jest też w rocznikach flot wyporność 5273 ts. Długość całkowita wynosiła 104,29 m, szerokość 14,7 m, a zanurzenie 5,79 m. Roczniki flot określały długość (być może między pionami) na 99,6 m (325′) lub 100 m (328′).
Załoga liczyła od 409 do 471 osób.
Uzbrojenie thumb|Szkic pierwotnego rozmieszczenia uzbrojenia thumb|Jeden z marynarzy USS „Chicago”, w tle działo 203 mm L/35 Główną artylerię stanowiły początkowo cztery armaty kalibru 203 mm (8 cali) Mk II o nominalnej długości lufy L/30 (30 kalibrów). Ich lufy mierzyły 6217 mm (244,78″ – L/30,6). Ustawione były na sponsonach na górnym pokładzie, po dwie na burtę. Strzelały pociskami o masie 113,4 kg (250 funtów) z prędkością wylotową 609,6 m/s przy użyciu prochu brązowego. „Chicago” miał działa o numerach od 5 do 8. Po modernizacji w 1898 roku zamieniono je na cztery nowocześniejsze działa kalibru 203 mm Mk IV L/35 (o numerach od 69 do 72).